Death Howl İncelemesi

Ölüm sizi en çok sevdiğiniz kişilerden ayıracak kadar güçlü mü? Özellikle bu kişi evladınız ise?

Death Howl 11 Bit Studios tarafından çıkan deneyimlerden bir başkası. The Alters, Moonligter 2 gibi gayet başarılı çıkışlarla 2025 yılını olabildiğince verimli geçiren stüdyolardan biri. Yıllardır hepimiz severiz 11 Bit oyunlarını. Death Howl ile bu sevgimiz hala devam etse de farklı bir yaklaşım şekli almaya çalıştıklarını fazla belli etti diyebiliriz.

Ölümü Reddedin

Death Howl nasıl bir şey demek için önce hikaye alanından başlayabiliriz çünkü en güçlü olduğunu düşündüğümüz yerlerden biri bu. Sıradan bir anne olan Ro, bir kargaşa sonucu oğlu Olvi’yi kaybeder. Ölümle yüz yüze gelen bu kabile üyesi avcı anne, ölümün oğlunu ondan ayıracağını şiddetle reddeder. Mors mitolojisinden yer alan “Yüce Ruhlar” adıyla hikaye boyunca bahsi geçen orman ruhlarından oğlunu geri almak için yalvarışlar içine düşer. Oğlunun ruhu “Diğer Alem” bölgesine tamamen göçmeden önce her diyarın yüce ruhlarını ziyaret edip ölümü reddetmenin bir yolunu bulmaya çalışır. Elbette acılı annemiz Ro’nun başvurduğu bu yol kendisi için de fazlasıyla tehlike arz etmekte. Yürümeye çalıştığı bu ince yol üzerinde ölüm de kendi yakasını bırakmamakla beraber her diyarda kendisini hatırlatıyor. Ölüm, her zaman yanında.

Derin anlatım ve arkasında büyük bir toplum mesajı taşımıyor olsa da Death Howl’un hikayesi kesinlikle tek kelimeyle etkileyici. Her diyarda ilerlediğimiz bu yolculuk sırasında Ro, oğlunu bulmaya yaklaştığı her saniye farklı bir sorunla karşılaşırken hikayenin tonu daha da karanlık bir hal alıyor. Yaşamak için çaba bulmaya çalışılan her çözüm yolu ölüler diyarına uzanan bir köprünün kapılarını aralar gibi başından sonuna kadar yüksek tansiyonda ilerleyen bir öykü. Anlatım yöntemi ve “Her şeyi yapmaya göze almış bir anne” konsepti, Ro ne kadar tehlikeli bölgelerde bulunursa bulunsun değer verdiği yegâne kişiyi kaybetmemek için üstesinden gelmenin mümkün olduğu yollara dönüşüyor.

Orman Sizin Savaş Desteniz

Peki bu karanlık ve etkileyici temayı nasıl bir oynanış karşılıyor dersek ise yenilikçi bir yaklaşım bizi karşıladı ve bu karşılamadan oldukça memnun kaldık. “Souls Like, Deck Building” olarak kendini etiketlendiren Death Howl genel bakış çerçevesiyle oldukça iyi. Başta avcımız Ro’nun temel saldırı yeteneklerini kullanarak ilerlerdiğimiz bir satranç tahtasına benzer savaş alanı gözler önünde. Sıra tabanlı saldırı olarak mana puanımız bitene kadar saldırı, savunma ve bir çok taktiksel yaklaşımlarla kendisine mücadeleyi yüksek tutan bir stratejik masa oyunu olarak bile yaklaşılabilir.

Bu mecazi masa oyununda ilerleyebilmek için, destenizde tuttuğunuz her yetenek kartıyla sizin için zorlayıcı veya tek damla ter dökmeden yolunuzda ilerleyebileceğiniz bir ilerleyişe sahip olabilir. Diyar diyar gezip karşınıza zorunlu halde çıkan çeşitli korkutucu orman canlıları farklı desteler yaratmak için en bariz uğrama noktası. Bu savaşları pas geçmenin yolu bulunmadığı gibi kestiğiniz canavarlar size yeni kartlar üretebileceğiniz sarf malzemeleri bırakıyor. 150’den fazla sahip olan Death Howl, sadece tek deste ile oyunu baştan sona tamamlamanızı da imkansız bırakıyor.

Neden mi? Çünkü 4 diyar ve kendi içlerinde ayrılan 13 farklı bölge ile her bölgeye ait bir deste oluşturmanız için sizlere ısrar ediyor. Ormanda savaşıp alt ettiğiniz yaban domuzları size gerçekten güçlü saldırılar sergileyebileceğiniz kartlar veriyor. Her şey mükemmel. Fakat farklı diyarları keşfederek ana göreve ilerlemeyi uzatmak amacıyla hiçbir neden belirtilmedikçe bu yaban domuzu kartı size başka bir diyarda olması gerekenden fazla mana puanlarıyla hizmet sağlayabilir sadece. Bir diyarda ilerlemenin en iyi yolu, bu diyara ait farklı kartlar geliştirmek.

Bu oynanışla beraber zorlayıcı olmasının yanı sıra uzun süreli bir keşif olgusuna da sahip. “Souls Like” kavramı en azından benim için karakterin ne kadar zayıf durumda olursa olsun, oyuncuyu yani kendini geliştirebildiğin sürece her saldırı ölümcüldür. Death Howl ise bu durumu ele alırken kendini farklı yeteneklerle geliştirmemeyi, bir nevi cezalandırarak karşılık veriyor.

Yetenek Ağacı ve Benzersiz Görsel Sunum

Karakterimiz Ro’yu farklı desteler oluşturmak dışında geliştirmek mümkün değil mi? Elbette mümkün. Yok ettiğiniz her savaş sekansı için sizlere “Orman Ruhları” bahşeder. Bu ruhlar, yeni kartlar üretmenize yaramasıyla beraber aynı zamada “Teardrop” adlı yetenek ağacını da genişletmenizi sağlar. Her savaşınızın başında geçici kuvvet, öldürdüğünüz her yaratık için daha fazla ruh gibi lütuflar sunan bu yetenek ağacı sayesinde yeni kartlar üretmenizle beraber kahramanımız Ro’yu da kalıcı geliştirmelerle güçlendirebilirsiniz. Yine de bu yetenek ağacı güçlendirmeleri belli bir noktaya kadar size avantaj sağlayacağı için asıl odağınızı sarf ettiğiniz destelere harcamanız en iyisi olacaktır.

Görsel anlatım tarzından da bahsetmemek mümkün değil Death Howl’dan bahsederken. Pixel tasarımlarıyla ilk bakışta basit karalamalara sahip gibi görünüyor olsa da ziyaret ettiğiniz her diyarda bambaşka görsel güzelliklerle bizleri büyülüyor. Her bölümün kendine has temasıyla farklı renk karmaşaları bazen göz yorucu gelse de çizimleri ve genel karanlık temasının dokunuşları kesinlikle takdir edilesi yönlerinden biri.

Death Howl dünyası içerisinde size yardımı dokunmayan her canlı o kadar rahatsız edici ve tuhaf şekilde tasvirlenmiş ki, genel bakış çerçevesinden bile en temel düşman bile bu oyunun dünyası içerisinde barınması baştan sona bir sorun. Her kötülüğün içinde bir güzellik barınır mottosuyla bakıp oynadıkça düşmanlar ne kadar huzursuz hissettirdiyse, gezdiğim diyarların manzaraları da bir o kadar hayran bırakıp devam etmeye heveslendirdi. Ses dizaynı ve genel müzik kullanımı da Death Howl dünyasının ne kadar tekinsiz olduğunu hissettiriyor. İlerlediğiniz her adımda tüylerinizi diken diken eden gerilim müzikleri ölüm duygusunun her an kulağınızın arkası kadar yakında olduğunu hissettiriyordu oyun boyunca.

Ölümcül Olmasa Bile Kusurları Var

Death Howl konsept ve temel olarak çok iyi olsa da, eksik ve yanlış olarak tanımlayacağımız yönleri de vardı. Bunların en başında savaşları ve “Souls Like, Deck Building” başlığı diyebiliriz hatta. Souls Like kavramı öldüğünüzde değil, siz kayıt noktalarını kullandıkça dünyasını sıfırlayan bir yapıya sahip. Yani bu durumla ölümü reddedip istediğiniz kadar devam edebilirsiniz, ancak aşırı iyi bir deste yapmanız gerek. Yoksa canınızı yenilemenin tek yolu kayıt noktalarını kullanmak. Bu kayıt noktalarının ne kadar az konumlandırıldığını ve düşmanların ne kadar güçlü saldırılar gerçekleştirdiğini düşünürsek ilerlemek için küçük bir risk bedeli bulunuyor diyebiliriz. Ya desteni her düşman için anti saldırı barındıracak şekilde hazırlamalısın ki bosslara kadar sağlığın yüksek gel, ya da risk al ve düşük canınla sadece teknik zekanızı konuşturarak ilerleyin.

 Souls Like kavramı düşman dizanlarını ezberleyip sorun çekmeden ilerleyebileceğiniz yapı olduğu için ben Death Howl için daha çok Rouge Like yapıya sahip derdim. Öldüğünüzde tüm ilerlemenizi sıfırlamıyor olması bu tür etiketine yapıştırmak çok doğru olmasa bile “Souls” konseptinin yanlış olduğunu düşünüyorum.

Kısaca Death Howl Nasıldı?

Death Howl kötü ya da başarısız değil. Hikayesi, teması ve aslında bütünüyle her şeyiyle gerçekten başarılı bir yapım. Savaşların bir noktadan sonra yenilikçi hal almaması ve zorlayıcı yapısını yanlış şekilde ele alması bu oyunu sadece fazla temel düzey yapıyor. Deste düzenleme ve taktiksel oyunları sevenler için gayet keyifli bir deneyim olacağı kesin. Yine de bizim bakış açımıza göre türünün diğer örneklerine kıyasla hikayesi hariç farklı ve sürükleyici yaptığı bir konsept yok ne yazık ki. Zorlayıcı bir kart oyunu arayanlar için kesinlikle öneriler arasına bile girecek bir oyun Death Howl.

Daha fazla haber ve incelemelerimiz için sitemize ve sosyal medya hesaplarımıza göz atmayı unutmayın