Stupid Never Dies İncelemesi

Aptallar da aşık olur. Ölü olduğunuzu unutturacak kadar.  

GPTRACK50’nin oluşturduğu bu eğlenceli karmaşa bir şeylerin sanattan fazlası olduğunu, aptallığın da güzel hikayeler çıkarmak için gerekli olduğunu gösteriyor. Ne kadar aptal olursanız olun, sevgiyle yaşayın, da biz bunu niye anlattık?

Hikaye 

Öncelikle, oyunda aynı anda yürütülmeye çalışılan birkaç farklı unsur var. Stupid Never Dies’ın başında, KOM adlı bir varlığın liderlik ettiği canavar ayaklanması sebebiyle insanlığın neredeyse tamamı zaten silinmiş durumda. İnsanları yok etme noktasına getirdikten sonra KOM, canavarları gizemli bir şekilde yeryüzünden çıkarıp Dünya’nın daha derinlerindeki zindan alemlerine götürdü; en alt tabaka olarak görülen zombiler ise bu küresel göçün ortasında geride bırakıldı. 

Bir gün terk edilmiş bir alışveriş merkezinde, Davy adındaki sıradan bir zombi rastgele açlık krizinde bir Anka Kuşu Yumurtası yer. Evet, öylece duran ANKA KUŞU YUMURTASI YEDİ. KOM’a karşı isyan etme kapasitesine sahip kalan küçük insan topluluğu, bu Anka Kuşu Yumurtasını kendileri kullanmanın bir yolunu bulmayı umuyordu – ta ki Davy onu yiyene kadar. Şimdi hedeflerine ulaşmak için Davy ile birlikte çalışmak zorundalar. 

Ancak bir sorun var: Davy’nin sırf onların iyiliği için KOM’un peşine düşmek gibi bir niyeti yok. Neyse ki Davy kolay ikna edilebilen bir zombi. O terk edilmiş AVM’deki bir dondurucuda donarak ölen Julia adlı bir kadına ilk görüşte aşık olmuştur. Anti-KOM grubundan Doc, KOM’u yenerek Julia’nın tekrar hayata döndürülebileceği konusunda Davy’ye güvence verir ve beraber çalışmaya ikna olurlar. 

Oynanış ve Zindan Yapısı 

Stupid Never Dies’ın roguelite yapısına alışmam biraz zaman aldı ve başlangıçta oldukça zorlayıcı gelmedi değil. Tüm sistem oyuncunun bir sonraki hikaye kontrol noktasına ulaşıp ulaşamadığına bağlı kalmadan her turda Davy’ye deneyim puanı kazandırmaktan ibaret. Seviye atlamak artırılmış istatistikler sağlar, böylece Davy seviyesi yükseldikçe düşmanlara daha fazla hasar verebilir ve onlardan daha fazla hasar kaldırabilir. 

Yeni dönüşümler elde etmek, çekirdeklerini düşüren işaretli düşmanları yenmeyi gerektirir. İşaretli düşmanları yendiğiniz takdirde onların formlarına girebilme yeteneğini kazanırsınız. Bu formlar popüler mitlerden ve şehir efsanelerinden çeşitli yaratıklardan geliyor. Kurt adamlar, kar perileri, vampirler, lichler ve daha bir çok efsane Stupid Never Dies düşmanları olarak karşımızda. Hepsinin benzersiz yetenekleri ve hareket setleri vardır. Lichler düşmanların ruhlarını toplayarak onları iskelet minyonlara dönüştürebilir. Kar perileri düşmanları dondurabilir ve bir buz kılıcının menzilini sürekli genişleterek temel saldırı kombinasyonlarını geliştirebilir. 

Karakterimiz Davy, aynı yaratıktan alınan farklı çekirdekler farklı aktif yeteneklere de sahip olabilir. Bir harpiya çekirdeği havaya süzülüp altında bir kasırga çağırabilirken, bir diğeri önündeki düşmanlara hızla mermi fırlatabilir. Bu sırada bir başkası devasa bir bumerang atabilir. 

İlerlediğimiz bölümlerin çoğunda sadece bu formların erişebileceği bölgeler var. Eğer o form şansınıza bağlı şekilde yanınızda değilse o bölgeyi es geçmekten başka şansınız yok. 

Zaman Sınırı Baskısı ve Strateji 

Davy’nin zindan turlarının önemli bir unsuru da hepsinin 12 dakikalık bir zaman sınırı ile başlaması. Eğer zamanlayıcı güvenli bir zindandan çıkmadan veya yukarı geri dönmek için zorunlu hikaye bölgesine ulaşmadan biterse, tur başarısız olmuş kabul edilir ve ölümle karşılaşıyoruz. Başarısız turlar yine de deneyim puanı kazandırıyor ve düşen ekipmanlar korunur, ancak “zombi fişi” dediğimiz seviye atlama ödüllerini açmak ve yükseltmek için kullanılan para biriminin bir kısmı kaybedilir. 

Oyunun ilerleyen kısımlarında bu zaman sınırını uzatmanın birkaç yolu var — ancak çok belirgin bir şekilde değil, ve çok büyük bir fark yaratmıyor. (12 dakikayı 14 yapmak gibi bir fark var) 

Oynamaya ilk başladığımda zaman sınırı biraz hoş görünse de oyunda ilerledikçe ne hikayeyle alakalı, ne de sistemsel olarak olmasında bir neden göremedim. Sadece zorlaştırma amacıyla koyulan, çoğu zaman bu zaman sınırına takılmadığınız bölümlerden ibaret Stupid Never Dies. Yani oyunun başları dışında bu zaman sistemi neredeyse hiç devreye girmiyor, bir yerden sonra varlığını unutuyorsunuz bile.  

Stupid Never Dies’ın oynanış döngüsünün temel ekseni budur. Zamana karşı yarış, zindanlarda ilerle ve sevdiğin kızı kurtar. Oyunun ilerleyen safhalarındaki birkaç boss dışında zamanla yarışmak pek göze çarpan bir durum değil, bu yüzden Davy’nin onlarla yüzleşmek için yeterince donanımlı ve hazır olup olmadığını anlamak oyunun asıl keyif alacağımız yeri gibi hissettirdi. Bazı dönüşümler, bir bossun saldırı dizaynından kaçmaya alışmak yeterli olabiliyor veya bazen Davy yeterince seviye atlamadığı için veya patronun ne yapacağına aşina olmadığım için yanlış yükseltmelere öncelik verdiğimden başarısız oldum. 

Yeni bir turdan bir bossa ulaşmanın çok uzun sürdüğünü hiç düşünmedim, ancak GPTrack50’nin oyunun ruhuna aykırı çalışan birkaç roguelite tasarım tuzağına düştüğünü düşünüyorum. 

Örneğin, karşı dövüştiğim ilk zorlu patronlardan biri Davy’yi sürekli donduruyordu. Donma Bağışıklığı yükseltmesini yetenek ağacına eklenecek şekilde açmış olsam da, o bossa kadarki ilk turda hiç karşıma çıkmadı. Bu ilk deneme bana bossun beni dondurmayı sevdiğini ve ona geri döneceğim sonraki turlarda hangi yükseltmelere öncelik vermem gerektiğini öğretti. 

Yaklaşık iki denemeden sonra, nihayet Donma Bağışıklığı yükseltmesinin bosslara karşı istatistiklerimi artıran birkaç çarpanla birlikte çıktığı bir tur elde ettim. Ayrıca, o özel patrona karşı iyi çalışan güçlü dönüşümlerim vardı. 

Bu durum, oyuncuların zombi fişlerini açmak/yükseltmek için para harcamasını sağlayan satıcının biraz tuzak olabileceğini düşünmeme yol açtı; çünkü evrensel olarak kullanışlı olmak için fazla zayıf veya fazla durumsal hissettiren birçok açılabilir yükseltme seçeneği var. Bu nedenle, Davy için çıkabilecek seviye atlama yükseltmelerinin havuz boyutunu sınırlamak adına bu daha az kullanışlı yükseltmeleri açmaktan kaçınmak daha akıllıca olabilir. 

Daha önce açılmış belirli bir yükseltmeyi ortaya çıkmasından, devre dışı bırakmanın veya engellemenin bir yolu yok. Yükseltme seçimlerini yeniden çekme (reroll) seçeneği var, ancak bunlar çok az ve sınırlı. 

Davy’nin hizmetinde başka seçenekler de var. Dört adet ekipman takabilir, ancak bu yuvalardan üçü öncelikle pasif istatistik artışları içindir. Bu “Over Technology” parçalarından yalnızca biri ona başka bir saldırı yeteneği verir. Çoğunun sönük kaldığını düşünüyorum ama seçkin birkaçı doğru koşullar altında çok kullanışlı. Bu sırada, anlık yetenekler, sarı renkle vurgulanan bir saldırıyı parryledikten sonra çekirdekleri açığa çıktığında bir düşmanı ısırarak elde edilen tek kullanımlık saldırılardır. 

Stupid Never Dies, Davy’nin tek savunma seçeneğine “Stupid Parry” adını vererek umursamaz yapısından keyif alıyor. Oyuncular başarılı bir savuşturmayı “Stupid Impact” karşı saldırısıyla takip edebilir. Davy düşmanları ısırarak veya çekirdeklerini yiyerek HP iyileştirir, ancak ısırma göstergesi ne kadar ziyafet çekebileceğini sınırlar.  

Dövüş Mekanikleri ve Aksaklıklar 

Bu oyun hakkında en karışık duygular beslediğim yönü dövüşlerin genel hissiyatı. Kilitlenme (lock-on) sistemlerinin günümüz modern oyunlarındaki kadar sağlamlaşmadığı PlayStation 2 dönemindeki aksiyon oyunlarının “gevşekliğine” sahip. GPTrack50, kamuya açık demodan gelen geri bildirimlere yanıt olarak hafif bir görünmez kilitlenme sistemi eklemiş. 

Bu, kameranın elit tipi düşmanlara ve bosslara “yapışmasına” yardımcı oluyor, ancak Davy onlardan çok uzaklaşırsa kilitlenme kalkıyor. Hiç olmamasından iyi olsa da, bu çözüm diğer oyunlardaki kilitlenme sistemleri kadar serbest veya tepkisel değil. Ekran dışından gelen saldırılar da derin katlarda giderek bir hayal kırıklığı kaynağı haline geldi, çünkü düşmanlar oyuncunun kör noktalarından mermi fırlatmayı çok seviyor. 

Derin katlarda düşman yoğunluğu artmaya başladıkça, bu hafif kilitlenme araya girebiliyor. Tam bir iskeleti ısırıp formunu alacakken bir anda kenarda duran buz perisini ısırıp bütün koşuşturmaca hevesimin alt üst olduğu bile yaşandı. Kamera oyundan nefret ettirecek kadar dengesiz değil, ama çok fazla can sıkıcı an yaşattığı da tartışılmaz bir gerçek. 

Görsellik, Atmosfer ve Genel Değerlendirme 

Terk edilmiş AVM’deki ana üsse döndüğümüzde, açılacak birçok küçük koleksiyon parçası var. Doc, Davy’nin tüm dönüşümlerinin ve yeteneklerinin bir veritabanını yönetiyor; oyuncu bunlardan daha fazlasını keşfettikçe yeni dekorasyonlarla ödüllendiriyor. Bir müzik çalar ve yeni açılabilir oyuncak ayı tasarımları var (oyuncak ayı zindanlardaki zamanlayıcı görseli) 

Davy’nin Julia’ya olan ilgisini besleyen reddedilemez bir röntgencilik açısı var, ama ne desem de Stupid Never Dies’ın Davy’nin ona olan ilgisini sapkın veya kötü niyetli bir şeyden ziyade bir lise aşkına benzeterek bir denge kurmayı başardığını düşünüyorum. En sonunda donmuş kıza hediyeler verebiliriz, donmuş olsa bile sohbet edip dış dünyadan bahsedebiliriz gibi yan etkinliklerle Julia’yı “canlı” hissettiriyoruz. 

Stupid Never Dies’taki çoklu para birimi ekonomileri biraz irrite edici. Zombi fişi yükseltmeleri, Davy Burst yükseltmeleri, ekipman dizilimleri için yeni yuvalar açmak ve her biri farklı istatistikleri yükselten boss malzemeleri için üç ayrı para birimi bulunuyor. Bu biraz fazla olmuş. 

Ayrıca oyun geneline yayılmış garip kararlar var. Örneğin, AVM hub’ında hızlı seyahat bir menü veya harita yerine fiziksel görüşle yapılıyor. Bu, oyuncunun Davy’yi ve kamerayı gitmek istediği hedefe bakacak şekilde konumlandırması gerektiği anlamına geliyor. 

Başka bir kafa karıştırıcı karar ise, açılabilir müzik parçalarının zindanda gezinirken arka plan müziği olarak ayarlanamaması. Stupid Never Dies özel bir çalma listesi oluşturmanıza bile izin veriyor, ancak bu gerçekten sadece müziği o özel müzik çalar ekranında dinlemek için geçerli… Bu kadar güzel müzik listesine sahip olup zindanlarda bunları dinleyememek gerçekten çok canımı sıkmıştı.  

Stupid Never Dies birbirinden kopuk görünen pek çok unsuru bir arada yürütmeye çalışsa da, görsel estetiği kendi kimliğini oluşturmasına ve her şeyi bir arada tutmasına büyük ölçüde yardımcı oluyor. Hikaye sahnelerinin çoğu, film greni, fotoğraflar üzerine çizilmiş illüstrasyonlar ve maket karton kesimleriyle kasıtlı olarak amatör film yapımcıları tarafından çekilmiş gibi hissettiriyor.  

Bir zamanlar izleyicilerin ilgisini çeken film dünyasının canavar çılgınlığı dönemine yönelik samimi bir takdir var. Daha sonra bunu 90’ların sonu / 2000’lerin başı ruhuyla birleştirerek nadiren gördüğüm bir atmosfer yaratıyor. Hatalarına rağmen, Stupid Never Dies’ın sunumu ve oynanış akışıyla ilginç şeyler yapmaya çalışmasını sonuna kadar beğendim ve günümüz medyasında daha fazla buna benzer örnekler görmeyi kesinlikle isterim. 

Stupid Never Dies, çoğunlukla roguelite ilerleme sistemini çevreleyen oynanış tasarımı kararlarından kaynaklanan kusurlara kesinlikle sahip. Bu eksikliklere rağmen, GPTrack50’nin ilk oyununun deneyimlemeye değer ilginç bir yapım olduğunu düşünüyorum. Sanat yönetimi o kadar güçlü ki, ulaşmayı hedeflediği o çekici ve absürt atmosferin tamamını tek başına sırtlıyor.

Aşık aptalların arasına katılmak ve diğer oyun haberlerinden anında haberdar olmak için sitemize ve sosyal medya hesaplarımıza göz atmayı unutmayın!